به گزارش خسروشاه نیوز روزنامه اطلاعات نوشت: پهلوگیری ناو جنگی آمریکا در منطقه، تقویت ناوگان پنجم، افزایش گشتهای دریایی و انتقال واحدهای پشتیبانی، همگی نشانههایی از یک حضور تشدید شده اما حسابشده هستند. این اقدامات بیش از آنکه نشانهای از آمادگی فوری برای جنگ باشد، حامل پیامهای سیاسی–امنیتی چندلایهاند.
نخستین هدف آمریکا، بازدارندگی نمایشی است؛ واشنگتن میکوشد به متحدان منطقهای خود اطمینان دهد که همچنان ضامن امنیت خطوط کشتیرانی و زیرساختهای انرژی است. خلیج فارس و تنگه هرمز، شریان حیاتی اقتصاد جهانی محسوب میشوند و هرگونه اختلال در آن، تبعاتی فراتر از منطقه دارد. از این منظر، افزایش حضور ناوها بیش از آنکه متوجه ایران باشد، پیامی برای بازار انرژی و شرکای عربی آمریکاست.
اما در سطح عمیقتر، این تحرکات بازتابدهنده یک واقعیت مهم است و آن اینکه آمریکا دیگر بازیگر مسلط بلامنازع خلیج فارس نیست. افزایش توانمندیهای بومی ایران، تغییر موازنه قوا و ظهور الگوهای جدید نبرد نامتقارن، موجب شده است واشنگتن به حضور پرهزینه و مستمر متوسل شود. در واقع، هرچه هزینه مداخله مستقیم بالاتر میرود، نیاز به نمایش قدرت نیز بیشتر میشود.
ایران از این جزایر بهعنوان ناوهای غیرقابل غرق شدن استفاده میکند؛ سکوهایی ثابت اما چندلایه که امکان دیدبانی، واکنش سریع، پشتیبانی موشکی و کنترل مسیرهای دریایی را فراهم میکنند. برخلاف ناوهای هواپیمابر که اهداف بزرگ و پرهزینهاند، این جزایر پراکنده، استتار پذیر و مقاوم هستند و حذف کامل آنها تقریباً ناممکن است.
در مجموع، ترکیب جزایر نظامی، شناورهای تندرو، شهپادها و سامانههای موشکی، یک محیط عملیاتی ایجاد کرده که در آن برتری عددی و فناوری پیشرفته آمریکا لزوماً به برتری میدانی تبدیل نمیشود.
این «ابهام سازنده»، بخشی از راهبرد بازدارندگی ایران است. دشمن باید بداند که در صورت عبور از خطوط قرمز، با پاسخهایی مواجه میشود که ماهیت، زمان و دامنه آنها قابل پیشبینی نیست. همین عدم قطعیت، خود یک سلاح راهبردی است.
تشدید حضور آمریکا در خلیج فارس بیش از آنکه نشانه قدرت مطلق باشد، بازتابدهنده نگرانی از تغییر موازنه است. در مقابل، ایران با تکیه بر جغرافیا، نبرد نامتقارن و توانمندیهای بومی، ساختاری ایجاد کرده که هزینه هرگونه ماجراجویی نظامی را بهشدت افزایش میدهد. نتیجه این تقابل، نه جنگ قریبالوقوع، بلکه بازدارندگی متقابل شکننده است؛ وضعیتی که در آن، هر طرف بیش از هر چیز به دنبال جلوگیری از اشتباه محاسباتی طرف مقابل است.